మౌనంగా మాట్లాడిన ప్రేమ
Warining 18+only
పెద్దలకు మాత్రమే
మౌనంగా మాట్లాడిన ప్రేమ
ఆ సాయంత్రం ఆకాశం కాస్త మబ్బులతో నిండిపోయింది. వర్షం పడబోతుందో, లేక మనసులో ఉన్న భావాలే ఆకాశానికి చేరాయో తెలియదు.
అనన్య కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయటకి చూస్తోంది. చేతిలో ఉన్న కాఫీ చల్లారిపోయినా, మనసులో మాత్రం ఏదో వేడి భావన.
అరవింద్ని మొదటిసారి చూసింది లైబ్రరీలో.
ఎప్పుడూ పెద్దగా మాట్లాడడు.
నవ్వు చాలా తక్కువ.
కానీ కళ్లలో మాత్రం చెప్పలేని లోతు.
అనన్యకు అలాంటి వాళ్లు ఇష్టం. ఎక్కువగా మాట్లాడేవాళ్ల కంటే, మౌనంగా ఉండే వాళ్లలో ఏదో నిజం ఉంటుందనిపిస్తుంది.
అరవింద్ రోజూ అదే టైమ్కి వచ్చి అదే మూల కుర్చీలో కూర్చునేవాడు.
పుస్తకం చదువుతూ మధ్య మధ్యలో కళ్ళద్దాలు సరిచేసుకునేవాడు.
అనన్యకు తెలియకుండానే అతడిని గమనించడం అలవాటైపోయింది.
ఒకరోజు అకస్మాత్తుగా అతని పక్కన ఉన్న కుర్చీ ఖాళీగా ఉంది.
ఆమె అక్కడ కూర్చుంది.
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.
మౌనం… కానీ అసౌకర్యంగా కాదు.
అది ప్రశాంతంగా ఉంది.
“మీకు కూడా ఈ పుస్తకం ఇష్టమా?”
అనన్య మెల్లగా అడిగింది.
అరవింద్ కాస్త ఆశ్చర్యపోయి చూసాడు.
తర్వాత చిన్న నవ్వు.
“ఇష్టం కంటే… అవసరం అనుకోవచ్చు.”
ఆ మాటలో ఏదో బాధ ఉంది.
అనన్యకి అర్థమైంది.
ఆ రోజు నుంచి వాళ్ల మధ్య మాటలు తక్కువే.
కానీ ఆ తక్కువ మాటల్లోనే ఎక్కువ భావాలు దాగుండేవి.
వర్షం పడితే ఇద్దరూ లైబ్రరీ కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయట చూసేవాళ్లు.
కాఫీ తాగేటప్పుడు ఒకరిని ఒకరు అడగకుండా అదనంగా తెచ్చేవాళ్లు.
అది ప్రేమా?
లేదా అలవాటా?
అనన్యకి అర్థం కాలేదు.
ఒకరోజు అరవింద్ రాలేదు.
మరుసటి రోజు కూడా రాలేదు.
మూడో రోజు… లైబ్రరీలో అతని కుర్చీ ఖాళీగానే ఉంది.
అనన్య మనసులో ఏదో ఖాళీ.
అప్పుడే అర్థమైంది —
అతడు తన జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమైపోయాడో.
వారం తర్వాత అతడు వచ్చాడు.
కళ్ళలో అలసట.
ముఖంలో బాధ.
“ఎక్కడికి వెళ్లారు?”
అనన్య అడిగింది.
“అమ్మ హాస్పిటల్లో ఉంది.”
అంతే… ఇంకేమీ చెప్పలేదు.
ఆ ఒక్క వాక్యం అతడి లోపలున్న ప్రపంచాన్ని చెప్పేసింది.
ఆ రోజు అనన్య మాట్లాడలేదు.
కేవలం అతడి పక్కన కూర్చుని ఉండిపోయింది.
అది చాలు.
కొన్ని నెలలు గడిచాయి.
అమ్మ కోలుకుంది.
కానీ అరవింద్ ఇంకా అలాగే మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఒకరోజు అనన్య ధైర్యం చేసి చెప్పింది —
“మీ మౌనం నాకు ఇష్టం. కానీ మీ బాధ మాత్రం నాకిష్టం కాదు.”
అరవింద్ కళ్ళలో నీరు తిరిగింది.
అదే మొదటిసారి అతడు తన మనసు తెరిచాడు.
“నేను ప్రేమలో ఓడిపోయాను… ఒకసారి.”
“అందుకే ఇప్పుడు భయపడుతున్నాను.”
అనన్య మెల్లగా చెప్పింది —
“ఓడిపోయిన ప్రేమే మనల్ని బలంగా చేస్తుంది.
భయపడే హక్కు మీకు ఉంది…
కానీ ప్రేమించకుండా ఉండే శిక్ష మీకు లేదు.”
ఆ రోజు వాళ్లు ప్రేమని ప్రకటించుకోలేదు.
కానీ ఇద్దరికీ తెలుసు —
వాళ్లు ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకున్నారు.
కాలం నెమ్మదిగా సాగింది.
వాళ్ల ప్రేమ కూడా అలాగే —
ఆడంబరం లేకుండా, హడావుడి లేకుండా.
ఒక సాయంత్రం వర్షం పడుతోంది.
అదే కిటికీ దగ్గర.
అరవింద్ చెప్పాడు —
“నాతో జీవితం సింపుల్గా ఉంటుంది.
పెద్ద కలలు ఉండకపోవచ్చు.”
అనన్య నవ్వింది.
“నాకు కావాల్సింది కలల శబ్దం కాదు…
మనసుకు నిద్రపోయే ప్రశాంతత.”
అరవింద్ తొలిసారి ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
బలంగా కాదు…
భయంగా కూడా కాదు…
నమ్మకంగా.
అదే వాళ్ల ప్రేమ.
ఆ ప్రేమలో మాటలు తక్కువ.
భావాలు ఎక్కువ.
అది మౌనంగా మాట్లాడే ప్రేమ.
ఈ కథ నచ్చితే feedback ఇవండీ
మీకు ఎలాంటి కథ లు కావాలో చేపండి కామెంట్ చేయండి.
https://www.effectivegatecpm.com/ybsq3pns58?key=1dbfe7f110e430bab303516bdbeb0c2a
కామెంట్లు
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి